وقتی با طراوت بهار و شکوه بکر چشمه سار از خم کوچه با شیطنت می گذری رایحه ات هوازیان را عاشق می کند وقتی با اهوان چشم و گام های کبک _ معشوق تنهاییم _ از شرق کوچه می تابی موسیقی قدمهایت کسالت خواب بیات دوشین را از پگاه کوچه می روید و سرفه خشک پنجره ها هنگام گشودن دهان به خمیازه و تنفس هوایی تازه ارامش محله را می اشوبد ان گاه پروانه های سمج نگاه از پشت پلک پنجره ها گرد قامت تو بال بال می زنند و خشم پیرانه سرم سرشار بغض و کین سنگی می شود سنگین بر پنجره های هیز همسایه بیش از انکه از خواب بر جهم.